Ժուկով-ժամանակով մի գյուղ կար։ Էս գյուղի անունը լինում է Բալզաթ, բնակչների անունն էլ՝ բալզաթցիներ։ Նրանք շատ արկածամիտ են լինում։ Ամեն օր մի արկածներ կանեն , էն, որ
մարդկանց հագիստ չեն տալիս։ Մի օր էլ ուզում են բարձրանան ծառ ու վրայից տանիք, դե նրանք ախր շատ արկածամիտ են ու ոչ ոք էլ չի ասում առաջնորդին գյուղի, որ առաջնորդ ջան կընկնենք ոտ ու ձեռք կկոտրենք։ Բարձրանում են ծառը։
- Էսքանը դեռ հերիք չէ, ես ուզում եմ շատ արկած- ասում է առաջնորդը ծառի ճյուղից
վրա կանգնած ու հենց այդ պահին էլ ընկնում է ծառից, բայց ոչինչ էլ չպատահեց։ Առաջնորդը շարունակում է իր ճանապարհը խորհրդանների հետ։ Մտածում է, մտածում ու բան է մտքին
գալիս։ Ուզում է թագավոր դառնալ ու բոլոր բալզաթցիներին հարցնում են, թե համաձայն են առաջնորդը թագավոր դառնա։ Համաձայնվում են և թագավոր առաջնորդը հրամայում է մի թագավորություն սարքեն իր համար , բայց արդյունքում մի խրճիթ են սարքում, որովհետև խեղճերը դեռ թագավորություն սարքել չգիտեն, ու առաջնորդը զայրանում է առաջնորդ է մնում , իսկ իրեն էլ մի ուրիշ գյուղացու հետ են փոխարինում։
Նարե Մաթևոսյանի բլոգ 