Մի աղջիկ բարձրացրեց գորգի ծայրը և հատնվեց հրաշքի աշխարհում։ Նա տեսավ վագրի։ Վագրը գունավոր էր և նույնիսկ Հայաստանից աֆրիա հոտ կարող է առնել;

— Դու ո՞վ ես- հարձրեց աղջիկը։

—Ես երևակայական վագրն եմ։ Անունս Գունավորիկ-Մոնավորիկ է ։

—Հետաքրքիր անուն է- մտածեց աղջիկը։Իսկ ես Անին եմ։

—Ուրախ եմ ծանոթությոան համար։

Նրանք երկուսով շարունակեցին իրենց ճանապարհը, բայց նրանք չեին սպասում մի վարունգից կոշիկի, որը քայլում էր։

— Օ՜ հետաքրքիր կոշիկ է է-ասաց աղջիկը;

—Շնորհակալ եմ- ասաց կոշիկը։

Նրանք երեքով շարունակեցին իրենց ճանապարհը իսկ աղջիկը այնքան զամանալի բաներ տեսավ։

Նրանք հանդիպում են ջրից ու կրաից ագռավի։ Այն ինում է վայրի, բայց կտուցով չէր վեձնում ու փախնում։

— Կռռ,կռռ,կուկարիկու,միաու,հաֆ,հաֆ- ասաց ագռաը

— Նա լավ է -ասաց աղջիկը

— Լավ, իրականում ես խուսում եմ, բայց տաբեր կենդանիներ ձայն կարող եմ հանել։

Գունավորիկ- Մոնավորիկը որոշեց արդեն ուշ է։Աղջիկը գնաց սովորական աշխարհ և սկսեց նկարել նրանց և երբեկ չմոռացավ այդ օրը։