ՀԵՔԻԱԹ ՏԱՐՎԱ ԵՂԱՆԱԿՆԵՐԻ ՄԱՍԻՆ

Однажды сестры исчезают. Оказывается, их пленила злая ведьма. Людям без них очень грустно, они решают искать и находить девушек. И этот поиск не напрасен. Когда они находят ведьму, они умоляют ее отпустить девочек и даже обещают взамен мешок с золотом.

Как только маг слышит название золота, его ноги слабеют, он сразу же обещает освободить сестер, но только при одном условии. Он выпустит их одного за другим и удержит в плену остальных троих. И так по сей день сестры приходят по очереди, остаются и уезжают на три месяца в году.

Մի անգամ քույրերն անհետանում են: Պարզվում է` նրանց չար կախարդն է գերել: Մարդիկ շատ են տխրում առանց նրանց և որոշում են որոնել ու գտնել գեղեցկուհիներին: Եվ այդ փնտրտուքն անիմաստ չի անցնում: Երբ գտնում են կախարդին, շա՜տ են խնդրում, որ բաց թողնի աղջիկներին, նույնիսկ` փոխարենը մեկ պարկ ոսկի են խոստանում:

Հենց որ կախարդը ոսկու անուն է լսում, ոտքերը թուլանում են, և անմիջապես խոստանում է ազատ արձակել քույրերին, բայց միայն մի պայմանով. նրանց բաց կթողնի հերթով, իսկ մյուս երեքին գերի կպահի: Եվ այսպիսով, մինչ օրս, քույրերը հերթով գալիս են, տարվա երեք ամիսը մնում ու հեռանում:

Թարգմանության մաս-1 -ը դիտեք այտեղ ։

Была женщина. У него было четыре дочери, все четыре такие красивые, такие добрые, такие честные. Люди, животные, вся природа не могли жить без них. Одну из девочек назвали Весной, другую — Летом, третью — Осенью, последнюю — Зимой.

Весна дарила людям цветы, природа наполняла благоуханием. Лето согрело людей и подарило вкусные плоды. Осень окрасила природу красками, наполнила подвалы урожаем и урожаем. И когда Зима бродила во всем своем великолепии, поляны и долины носили белые платья.

Կար-չկար մի կին կար: Նա ուներ չորս աղջիկ, չորսն էլ այնքա՜ն գեղեցիկ, այնքա՜ն բարի, այնքա՜ն ազնիվ: Մարդիկ, կենդանիները, ողջ բնությունն անկարող էին ապրել առանց նրանց: Աղջիկներից մեկի անունը Գարուն էր, մյուսինը` Ամառ, երրորդինը` Աշուն, վերջինինը` Ձմեռ:

Գարունը մարդկանց ծաղիկներ էր նվիրում և բնությունը լցվում էր անուշահոտ բույրով: Ամառը մարդկանց ջերմացնում էր և անուշահամ մրգեր նվիրում: Աշունը բնությունը ներկում էր բազմագույն երանգներով, բերք ու բարիքով լցնում մառանները: Իսկ երբ Ձմեռն էր իր ողջ հմայքով շրջում, դաշտ ու ձոր սպիտակ զգեստներ էին հագնում: