I
Ժամանակով Կատուն ճոն էր,
Շունն էլ գլխին գդակ չուներ,
Միայն, գիտեմ ոչ` որդիանց որդի,
Ճանկել էր մի գառան մորթի:
Եկավ մի օր, ձմեռվան մտին,
Կատվի կուշտը տարավ մորթին:
— Բարի’ աջողում, ուստա Փիսո,
Գլուխս մրսեց, ի սեր աստծո,
Ա՛ռ էս մորթին ու ինձ համար
Մի գդակ կարի գլխիս հարմար:
Վարձիդ համար միամիտ մնա՛,
Համա-համա շատ չուշանա:
— Աչքիս վրա, քեռի Քուչի,
Մի գդակ ա, հո մի քուրք չի․
Քու թանկագին խաթեր համար
Ուրբաթ օրը համեցեք տար:
Փողի մասին ավելորդ ա,
Մեր մեջ խոսելն էլ ամոթ ա,
Ի՜նչ մեծ բան ա, տո՜, հե՛ր oրհնած,
Միա՜յն, միա՜յն մի գդակի վարձ:
Ուրբաթ օրը քեռի Քուչին`
Ուստից առաջ` բաց-բաց կուճին
Թափ-թափ տալով` ծանր ու մեծ,
Ուստա Կատվի շեմքում կանգնեց.
— Ուստեն ո՞ւր ա… փափախս ո՞ւր ա…
— Մի քիչ կացի, հրես կերևա:
II
Ուստեն եկավ քուրքը հագին,
Շանը տեսավ, բեղի տակին
Իրեն-իրեն քիչ փընթփընթաց,
Ու մուշտարու վրա թնդաց.
— Ցուրտը տարա՞վ… վա՜հ, տնա՛շեն,
Չես թող անում մի շունչ քաշեն.
Հեշտ բան հո չի՞, հլա նոր եմ
Ցրցամ տվել, թե որ կարեմ:
— Դե հե՛ր օրհնած, էտե՛նց ասա,
Էդ բարկանալդ էլ ընչի՞ս ա:
Փող եմ տվել, վախտին կարի,
Թե չէ` ասա, էգուց արի:
Հա՛մ ասում ես, հա՛մ չես կարում,
Հա՛մ խոսում ես, վրես գոռում,
Հա՛մ, հա՛մ, հա՛մ, հա՛մ,
Քանի, ախպեր, գնամ ու գամ…
Ասավ Քուչին ու նեղացած
Վերադարձավ գլուխը բաց:
III
Մին էլ եկավ, դարձյալ չկար.
Էս անգամը դիպան իրար.
Էլ անպատիվ, անկարգ խոսքեր,
Էլ հին ու նո՜ր, էլ հերն ու մե՜ր,
Էլ գող Փիսո՜, էլ քաչալ Շո՜ւն…
Բանը հասավ դիվանբաշուն:
Շունը մինչև գնաց, եկավ,
Ուստա Կատուն կոտրն ընկավ,
Գլուխն առավ ու մի գիշեր
Հայդե՛, կորավ. Էն կորչիլն էր․․․
IV
Էն օրվանից մինչև օրս էլ
Շունն էս բանը չի մոռացել,
Մտքում հլա դեռ պահում ա,
Որտեղ Կատվին պատահում ա,
Վեր ա թըռչում, վրա վազում,
Իրեն մորթին ետ ա ուզում.
Իսկ սևերես Կատուն հանկարծ
Ետ ա դառնում ու բարկացած
Փշտացնում ա. մթամ նոր եմ
Ցրցամ տվել, թե որ կարեմ:
Ճոն – մորթուց, կաշվից հագուստ կարող
որդիանց որդի – որտեղից որտեղ
ճանկել – թռցնել, ձեռք գցել
ձմեռնամուտ – աշնան վերջը, ձմռան սկիզբը
կուշտը – մոտ
քուրք – մուշտակ
կուճի – գլուխ
հրես – ահա, հիմա
մուշտարի – հաճախորդ
վախտին – ժամանակին
ցրցամ տալ – ջուր ցանել, որ փափկի
դիպան իրար – կռվեցին, վիճեցին
դիվանբաշի – դատավոր
կոտրն ընկնել – աղքատանալ, սնանկանալ
մթամ – իբր
- Քո կարծիքով կատուն ինչպիսի՞ն է: Ինչո՞ւ ես այդպես կարծում:
Իմ կարծիքով կատուն խորամանկ, սուտասան և խարդախ է, որովհետև սկզբում խափեց գդակը պատրաստելու օրը, հետո յուրացրեց գդակը և մինչև օրս դեռ չի վերադարձրել։
- Շունն ինչպիսի՞ն է: Ինչո՞ւ ես այդպես կարծում:
Շունը դյուրահավատ ու միամիտ էր, որովհետև կատվի առաջին խափելուց հետո շարունակում էր սպասել և ամեն անգամ պահանջել իր գդակը։
- Շան անունից բողոք գրի՛ր կատվի դեմ:
Հարգելի´ պարոն դատավոր, ես ճոն կատվին գառան մորթի եմ տվել, որ ինձ համար գդակ կարի։ Երկար ժամանակ նա տանում ու բերում է ինձ և ո´չ գդակ է տալիս, ո´չ էլ մորթին է վերադարձնում, այնինչ գդակը պետք է պատրաստ լիներ մի քանի օրվա մեջ։
- Կատվի անունից արդարացի՛ր:
Հարգելի´ պարոն դատավոր, ես ուղակի չեմ հասցնում այդքան արագ կարել , որովհետև նա շատ շուտ է գալիս
- «Շունն ու կատուն» պատմի՛ր մորթու անունից:
Ես գառան մորթի եմ։ Որտեղից որտեղ ինձ ճանկել էր շունը ու տարել դերձակ կատվի մոտ։ Սկուզբում նրանք համերաշխ էին և պայմանավորվեցին ,որ կատուն մի գդակ կարի շան համար, բայց հետո ամեն անգամ կատուն մի սուտ էր խոսում և ուշացնում շան գդակը։ Նրանք այնքան վիճեցին այդ գդակի համար, որ գործը հասավ մինչև դատավորը, կատուն էլ փախավ։ Եվ այդ օրվանից ամեն անգամ շունը կատու տեսնելիս վազում է նրա հետևից և ինձանից կարված գդակը պահանջում։
Նարե Մաթևոսյանի բլոգ 