Երբ ես փոքր էի սիրում էի խաղալ տատիկիս համակարգչով։ Ամեն օր ես երեկոյան խաղում էի համակարգիչով, իսկ ձմռանը քույրիկիս և եղբորս հետ ձնագնիկ էի խաղում ու ձնեմարդ պատրաստում։ Ես քույրիկին ստիպում էի խաղար իմ հետ երբ որ նա դաս էր անում, բայց նա աաում էր , որ ես իրեն խանգարում եմ ես էլ գնու և ասում էի ասյրիկիս թե․․․

— Մայրիկ ասա Անահիտին , որ թողնի հետը խաղալ։

Եվ իմ քույրիկը ստիպված իմ հետ խաղում էր , որ չնեղանամ իրենից իսկ հիմա մենք մեծացել ենք և մինչև դաս չեմ անու քույրիկիս չեմ ասում խաղա հետս։

Մենք գնացել ենք ամսի քսանվեցին Արզական և այցելեցինք մի եկեղեցի, որի անունը <<Նեղուցի սուրբ Աստվածածին>> վանք։ Այն ավերվել էր պատերազմի ժամանակ կամ էլ երկրաշաժից։ Մենք շատ երկար ենք քայլել մինչև վանք և արել ենք երկու կանգառ, առաջինը Հրազդան գետի մոտ , որ նախաճաշ ենք ,իսկ երրկրորդը քայլելով գնացինք Նեղուցի սուրբ Աստվածածին վանք։

Մենք նկարվեցինք և սկսեցինք հետաքրքվեվել վանքով։ Այդ օրը շատ լավ անցկացրեցիք երանի նորից կրկնվեր։

Ես ապրում էի մի փոքրիկ տան մեջ
              Առատ ու անփույթ,
Աշխարհքն ինձ համար կըլոր էր անվերջ,
              Կեղևը կապույտ։

Նըրանից հետո աչքըս բաց արի 
              Մի փոքրիկ բընում, 
Տեսա՝ աշխարհքը հարդից է շինած,
              Ու մայրս է շինում։

Մի օր էլ, բընից գըլուխս հանած, 

Նայում եմ դես-դեն,
Տեսնեմ՝ աշխարհքը տերևից շինած, 
              Մեր բունը վըրեն։

Հիմի թըռչում եմ հեռո՜ւ, շատ հեռո՜ւ,
              Ամեն տեղ գընում, 

Բայց թե աշխարհքը ինչի՞ց է շինած— 
              Էլ չեմ հասկանում։

Արևելյան կողմն աշխարհի
Խաղաղությո՜ւն թող ըլլա…
Ո՛չ արյուններ, քրտինք հոսին
Լայն երակին մեջ ակոսին.
Ու երբ հնչե կոչնակն ամեն գյուղակի՝
Օրհներգությո՜ւն թող ըլլա:

Արևմտյան կողմն աշխարհի
Բերրիությո՜ւն թող ըլլա…
Ամեն աստղե ցող կայլակի,
Ու ամեն հասկ ձուլե ոսկի.
Եվ ոչխարներն երբ սարին վրա արածանին՝
Ծիլ ու ծաղի՜կ թող ըլլա:

Հյուսիսային կողմն աշխարհի
Առատություն թող ըլլա…
Ոսկի ծովուն մեջ ցորյանին
Հավետ լողա թող գերանդին.
Ու լայն ամբարն աղուններուն երբ բացվի՝
Բերկրությո՜ւն թող ըլլա:

Հարավային կողմն աշխարհի
Պտղաբերում թող ըլլա…
Ծաղկի՜ մեղրը փեթակներուն,
Հորդի գինին բաժակներուն.
Ու երբ թխեն հարսերը հացը բարի՝
Սիրերգությո՜ւն թող ըլլա:

Կկուն բույն չի հյուսում:

 Ձուն ածելուց հետո թողնում է ու հեռանում:

Մայրը հեռանում է, իսկ կկվի ձագը, հենց որ դուրս է գալիս ձվից, անմիջապես սկսում է դուրս գլորել այդ բնում եղած մյուս ձվերը:

Իր ձուն ածում է ուրիշ թռչնի բնում և ոչ թուխս է նստում, ոչ էլ հետո կերակրում իր ձագուկին:

 Նա շատակեր է, ուտում է հինգ թռչնի չափ:

 Հաճախ դուրս է հրում նաև մյուս ձագուկներին, որպեսզի իրեն շատ սնունդ բաժին ընկնի:

Հինգ օր հետո հինգ անգամ մեծանում է և շուտով բնում չի տեղավորվում:

Ես կցանկանայ որ իմ երազանքների տունը լիներ հրաշքների աշխարհում։Բայց ափսոս այն գոյություն չունի իրականում։Իսկ երկրորդ ցանկությունս դա որ ջրի տակ լիներ իմ տունը։
Իրականում ես ընտրել եմ, որ ավելի լավը ջրի տակ գտնվող տունն է և բացի այդ կարող եմ գունավոր ձկներին տեսնել։ Դա էլ հայաստանում հնարավոր չի լինի, որովհետև հայաստանում չկա գունավոր ձուկ։ Դրա համար ես ուզում եմ հրաշքի տունը։

Էնտեղ, ուր հովը խաղում է ազատ
Ու ջուրն աղմըկում, անվերջ փըրփըրում,
Էնտեղ իր բարի, իր սիրող մոր հետ
Մի շատ անհանգիստ տղա էր ապրում,

Մի գորշ խըրճիթում,
Մի հին խըրճիթում,
Գետի եզերքին,
Ծառերի տակին։

Մի օր էլ եկավ անհանգիստ տըղան,

Կանգնեց իր բարի, իր սիրող մոր դեմ.
«Մայրիկ, էստեղից պետք է հեռանամ.
Միակ ձանձրալի տեղը, որ գիտեմ,
Էս գորշ խըրճիթն է,
Էս հին խըրճիթն է,

Գետի եզերքին,
Ծառերի տակին։

Թո՛ղ գընամ շըրջեմ աշխարհից աշխարհ,
Ճամփորդեմ լավ-լավ տըներ տեսնելու,
Ամենից լավը ընտրեմ մեզ համար,

Գամ քեզ էլ առնեմ ու փախչենք հեռու
Էս գորշ խըրճիթից,
Էս հին խըրճիթից,
Գետի եզերքին,
Ծառերի տակին»։

Ու գնաց, երկար թափառեց տըղան,
Մեծ ու հոյակապ շատ տըներ տեսավ,
Բայց միշտ, ամեն տեղ պակաս Էր մի բան…
Ու հառաչելով ետ վերադարձավ
Էն գորշ խըրճիթը,

Էն հին խըրճիթը,
Գետի եզերքին,
Ծառերի տակին։

«Գըտա՞ր, զավա՛կըս», հարցըրեց մայրը,
Ուրախ, նայելով իր տըղի վըրա։

«Ման եկա, մայրի՛կ, աշխարհից աշխարհ,
Ամենից սիրուն, լավ տունը, որ կա,
Էս գորշ խըրճիթն է,
Էս հին խըրճիթն Է,
Գետի եզերքին,

Ծառերի տակին»։